Preken for 2. søndag i fasten år B

Theodor Kittelsen Soria Moria slott. Kilde: Wikipedia

Theodor Kittelsen Soria Moria slott. Kilde: Wikipedia

Har de kjent dei lette stega når ein skal gå i møte nokon ein er forelska i? Ein flyg over engene, opp bakkane, og til dei store høgdene. Alt er lett. Alt er glede. Og spent forventning.

Men den same vegen kan òg kjennest uendeleg tung. Ved sorg, ved tap, ved livets mange slag. Då blir stega til bly. Bakkane vert uoverkomelege. Og blikket fortapar seg i horisonten, utan å finne feste…

Dagens bibeltekstar skildrar på liknande vis to diamentralt motsette erfaringar.

Den evangeliske hendinga er prega av ljoset, i det Jesus fører med seg tre av disiplane opp på eit fjell. Kan det vere eit fjell nær Jerusalem? Kan det vere det Moria-fjellet der Salomo bygde Jerusalem? (jfr Andre Krønikebok 3,1). Det vert ikkje sagt, men det er lett å tenke at dei er på veg inn i dette Morialandet, eit land av syner og av guddommeleg nærver.

Dei er vane med å fylgje Jesus opp i fjellet, for Herren trekker seg ofte unna for å be og for at disiplane skal vere for seg sjølv. Men denne dagen er ikkje som andre. Jesus openberrar seg som Gudssonen. Han står i fordjupa samtale med Moses, som representerer den gamle loven, og profeten Elia, som peikar fram mot frelsa i Messias. Og Faderen talar til disiplane og seier: Dette er Son min, han som eg elskar. Høyr han! (Mark 9,7)

Forteljinga om Abraham som dreg til Moria-landet er prega av mørkre. Den einaste sonen, Isak, skal offrast. Me fattar det ikkje. Abraham fattar det ikkje. Det som ikkje må skje hender. Abraham skal no gje avkall på sin einaste son, og det riv i vårt indre.

Dagens bibeltekstar slår mot oss i dag, i sin veldige kontrast mellom herlegdom og offer, mellom foreining og djupaste einsemd. I bibelen er fjellet møtestaden mellom Gud og menneske. Det er ein heilag stad, ein blendande stad der Gud sjølv lyser. Men det er og ein offerstad, og difor trugande. I Kristus er desse to sidene av tilveret samanfallande. Herlegdomen vil fyrst openberre seg når frelsesverket er fullført. Og denne vegen mot fullendinga fører til Golgata.

Det kan vere vanskeleg å akseptere denne smertefulle vegen. Openberringa på fjellet er overveldande, men ikkje før det er over fell skuggen av Kristi liding over disiplane. Og me lærer i alt dette at der kor Jesus er, der er og krossen.  Når me som truande vel å fylgje Jesus vil også me måtte bere vår eigen kross. Men den kristne kyrkja lever på ein erfaring som gjer vegen mogleg. For der krossen er, der er alltid Jesus.

Difor vil den kristne trusvegen alltid djupast sett vere ein sigersveg mot Moriafjellet. Hebrearbrevet vitnar om sigeren over døden, og jubelen lyser mot oss når me høyrer:

De er komne til Sion-fjellet, til den levande Guds by, det himmelske Jerusalem, til dei mange tusen englar, til ei høgtidsfeiring! Hebr. 12,22

Og her, på dette Sion-fjellet som me står ved i dag, talar Gud til oss. Han seier med ei røyst som når oss frå innsida, og som er meint til å forme oss og endre oss: «Dette er Son min, han som eg elskar. Høyr han.»

Gud kallar oss til å lytte i desse fastetidsdagar. Sonen talar til våre hjarte. Han har noko å sei oss. Og Faderen byder oss å teie, slik at me kan høyre kva Herren vil gje oss.

Me treng å lytte særleg godt i desse dagar. Me er i ein smertefull situasjon i kyrkja. Vår eigen bisop er skulda for bedrag. Framtida ser ikkje ljos ut. Det vil bli ei lang tid med avisskriverier, med rettsaker, med forklåringar, og ingen veit utfallet av det som no har byrja.

Då er det tida for å rope høglydt. Det er tida for å stoppe opp. Det er tida for å nytte skriftemålet. Ikkje berre for oss sjølve, men også for kyrkja som heilskap. Me treng å lye i desse dagar, og vente på Herren. Og sjå, han kjem til oss, full av trøyst, av visdom og av den miskunn som me alle treng.

Advertisements